Mostrando entradas con la etiqueta Cosas mías. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cosas mías. Mostrar todas las entradas

viernes, 5 de octubre de 2012

HISTORIA DE UN MILAGRO

Parece ser que la inspiración no me suele venir, pero cuando aparece, viene con ideas de dos en dos. Así ha sido en esta ocasión; cuando todavía no he asimilado la última cosa que escribí, se me ha ocurrido otra pequeña composición, esta vez de corte más romántico, aunque me esfuerzo por no ser un empalagoso siempre. Prefiero tirar por el mundo metafórico, irónico y supuesto. En esta ocasión, el poema podría entenderse o interpretarse al gusto, pero además de decir que es de corte romántico, la foto deja poco espacio para las dudas. 

Ea, me he puesto romántico, aunque esté escuchando una canción brutísima de Korpiklaani, soy así de bipolar.


HISTORIA DE UN MILAGRO

Sin abismo anunciado
en los albores de mi ser
con el ínfimo pecado,
en la espalda amanecer

Y las palmas desgastadas, 
las mejillas sonrosadas,
el aliento caldeado
y de fondo la alborada

El regalo fue entregado, 
de la selva la color,
de la luna su esplendor

Con sonrisas adornado,
de las aguas su pureza, 
de los campos su cadencia 

La mirada sin mirada
y en el cuello esa tensión,
la semilla en extensión
tras la luna agazapada

En los labios el ardor, 
en las piernas el temblor,
en las manos la viveza, 
en la mente la entereza

El tesoro fue amado,
de la suerte su venida
de constancia apercibida 

Con cascadas obsequiado,
de mi ser perpetuidad,
de tu voz eternidad



jueves, 4 de octubre de 2012

OCASO

Después de ya bastante tiempo sin escribir ningún poemilla, hace un par de días me decidí a escupir algo. Tenía alguna hora libre que otra y dije, oye, pues voy a ver si me sale algo. 

Decir que estoy desentrenado y esto tiene un tinte amateur que brilla solito, sin luz que le enfoque. 

Puede que el hecho de volver a escuchar a Triana me haya dado un mínimo de inspiración, aunque nunca pueda llegar a esa profundidad que el gran Jesús de la Rosa Luque tenía. 

Esto sólo lo digo porque, en breve, es posible que publique alguna entrada de ese gran poeta y su efímero pero grandísimo grupo.

Saludos cordiales




















OCASO


Arboledas se deshojan,
el otoño ha llegado
En el silencio se antoja
la primavera y su legado

Brisa fresca que aireaba
los cabellos y la vida
extinta ya no aviva
lo que antes adoraba

Como robles nos mirábamos
Como olas del mar bailábamos
mas ¡qué poco caminamos!
Como bonsáis nos quedamos
Como charcas nos ensuciamos

El cazador fue cazado
por la senda del tiempo,
ligera como el viento
corta vida a robado

Nos perdimos en un bosque
de lanza, ladrillo y carbón,
tan ilusos fuimos
que ese bosque se quemó

Nuestra lluvia no bastó
Nuestro fuego no cesó
Nuestras almas bien ardieron
Nuestro rostros anochecieron


Como robles nos mirábamos
Como olas del mar bailábamos
mas ¡qué poco caminamos!
Como bonsáis nos quedamos
Como charcas nos ensuciamos


miércoles, 1 de agosto de 2012

¿Nuevo renacimiento?

No, yo creo que no... Lo único que pasa es que es verano, tengo más bien poco que hacer y no salgo de mi cuarto debido a causas económicas y físicas. Lo más probable es que a lo largo del verano escriba alguna que otra entrada y de repente desaparezca de la faz de la tierra nuevamente cuando las obligaciones requieran más tiempo las aficiones. Ha sido la friolera de un año y cinco meses sin escribir, pero a fin de cuentas, creo que esto sólo lo leo yo, así que ¿qué más da la frecuencia?

Lo gracioso es que ahora escribo otra vez y no sé qué cojones poner... el caso es que recuerdo que la última entrada fue titulada como "Cosas que pienso, vol. 1.", y también recuerdo que por aquellos tiempos preparaba el "vol.2.". Así que, para empezar de nuevo, no me voy a complicar la vida en demasía, rescataré ese borrador y lo escupiré aquí, sin revisarlo si quiera y con el riesgo de que haya cosas que no llego a pensarlas ahora, francamente, no lo sé. Y foto, pues una de esas de éste soy yo y soy así de guapo, sólo que yo no pongo fotos de esas, y si no lleva un toque de ironía, no sirve. Así que ahí lleváis mi súper foto sexi y mis mierdas mentales de hace año y pico.


COSAS QUE PIENSO. VOL.2.

- El boli bic es el mejor boli del mundo.
- Bunbury se mordía los carrillos en las fotos, sí o sí.
- Nadie hablaba con Franz Kafka, por eso en los libros utilizaba 80 páginas para describir un árbol.
- Si no jugaste con los tazos, no tienes infancia.
- La universidad es pública, pero tienes que pagar la matrícula, tienes que comprarte libros cuyos autores son casualmente los profesores que imparten las clases, tienes que pagar fotocopias, tienes que pagar autobús... menos mal que ofrecen cursos para coseguir créditos de libre configuración...ah no que eso es pagando... ¡Viva la universidad pública!
- Pillarte el día tímido, ir a pedir otra cerveza a la barra y en vez de llamar la atención del camarero, esperar a que te mire a los ojos para levantar las cejas y así hacer saber que quieres otra cerveza.
- En el 7:59 de este vídeo http://www.youtube.com/watch?v=4aPaKsUfUEs, Kiske dice "¿qué han hecho hoy?".
- Todos nos sabemos "la raja de tu falda", aunque muchos no nos sintamos orgullosos de ello.
- También nos sabemos La mayonesa, La bomba, Follow the lider, Blue (Eiffel 65) y sí, también nos sabemos"Que la detengan..."
- Hay tres tipos de personas, los que saben contar y los que no.
- Utopía: El trabajo de un cura, el sueldo de un ministro y las vacaciones de un maestro.
- Pregunta de perfil de red social: "¿qué libros te gustan?" Respuesta: Improvisación de aire inteligente.
- Simplemente WIKIPEDIA, no hace falta decir nada más.
- Si ahora es la Wiki, antes fue el Rincón del Vago.
- Si antes antes fue el Rincón del Vago, antes antes antes fue la enciclopedia Encarta.
- Pero los de mi generación también tuvimos que partirnos la cabeza buscando en enciclopedias de toda la vida.
- Michael Angelo Batio no transmite nada más que un reflejo de su triste infancia metido en un cuarto como un monje budista. David Gilmour emociona más. Yo no toco tan bien, pero me pillo juergas después de los conciertos, así que chúpate esa coyote espacial.
- Ahora los niños en la hora de tutoría se van a los ordenadores, antes si dabas informática era un acontecimiento coger un ordenador, y si te ponían una película algún día, era una puta fiesta.
- Blaze Bayley no, por favor.
- Andi Deris no, por favor.
- Cocer unos macarrones y echarle un bote de tomate por encima no es saber cocinar, chavales.
- No nos gusta nuestra voz cuando la oímos en alguna grabación.
- Si a mí me hace eso, le parto la boca...............................ya ¬¬
- Declaraciones de Mariah Carey: Mariah Carey: “Siempre que veo la televisión y veo a esos pobres niños hambrientos en todo el mundo, no puedo evitar llorar. Quiero decir, me encantaría ser así de flaquita, pero no con todas esas moscas, y muerte, y esas cosas”. Tampoco hay que decir nada más.
- ¿Dónde mierda se ha metido el Spotify sin límites? ¿Otra cosa que se va a cobrar por huevos?

FIN, POR AHORA.



lunes, 21 de marzo de 2011

COSAS QUE PIENSO. Vol.1.


- La crisis no existe, son los padres (esto es ironía, no dramaticemos)
- Los reyes no existen, son la crisis.
- Todos los novios/as que se llaman entre ellos gordo/a se tenían que poner como una vaca.
- Yngwie Malmsteen no existe, es el Rey Gaspar.
- Melchor es Ritchie Blackmore y Tony Mcalpine es Baltasar.
- Los yogures no caducan.
- Los Red Hot Chilli Peepers le gustan a todo el mundo.
- Anthony Kiedis tiene el secreto de la eterna juventud, junto con Jose Manuel Parada.
- Estar hasta los huevos de Belén Esteban es normal, pero se te cae el mundo encima cuando ves que hay gente a la que le gusta e incluso se identifica con ella diciendo cosas como "ej que dice verdadej como puños".
- ¿De verdad alguien puede pensar que esto que tenemos encima se puede solucionar con sustantivos como Zapatero o Rajado, digo Rajoy?
- Las tías no sudan, no cagan, no huelen, se mueren de asco si le hablas de eso, pero luego les da igual enseñar el chichi en una discoteca.
- Siguiendo con las mismas protagonistas: ¡ánimo!, tenéis razón, estáis mucho mejor pintadas como una puerta, con tanto maquillaje que se pueda raspar con una uña.
- No soy heavy joder, escucho más cosas.
- No soy hippie joder, los pelos no son símbolo de eso.
- Me ducho todos los días joder...
- La gente empieza a escuchar a los músicos cuando se mueren; que se preparen Michael Jackson, Enrique Morente, Ronnie James Dio y Gary Moore para tener muchos más millones de fans en el mundo.
- Por muchos vídeos de guitarristas tocando sus diosadas en el youtube y "enseñándolas" después, nunca tocaré como ellos, esas lecciones son de mentira.
- Me cago en el que inventó los kilómetros.
- Estudiar mola un montón, pero mola aún más el hacer trabajitos en grupo.
- Estoy hasta los huevos de miniseries en la tele.
- Me encantan los que protestan por el sistema y por el esclavismo tecnológico cada cinco minutos en una red social.
- Que conste que esto no es protestar, es aburrirse y escribir cosas porque sí, total, solo lo voy a leer yo.
- Cuando estoy estudiando bebo mucha más agua.
- En la vida hay que hacer cosas que joden, por ejemplo, jode pisar una mierda.
- El pijama es todo un invento.
- El cola-cao es otro invento.
- Aceptémoslo, ni el paracetamol, ni el frenadol ni ninguno de los medicamentos que anuncian en la tele para el resfriado, son efectivos.
- Gente que no tiene ni puta idea de algo pero te habla como si hubiera escrito un libro sobre ello.
- Michael Kiske no es de este planeta.
- Me da coraje la gente que escribe "io" en vez de "yo.
- Tanto yo como la gente que tenemos problemas de visión mataríamos a todos estos modernos de los cojones que se ponen gafas solo por ir a la moda. Ojalá se quedaran ciegos.
- NADIE lee los eventos del tuenti. Dejad de enviarlos, joder.
- Kiske y Hansen se juntan de nuevo, pero habrá gente que todavía piense que Kiske es un desertor del metal o algo así.
- La música en directo se muere, por lo pronto en Granada, a no ser que seas un grupo de pop, ultraquetecagasmetal o mestizaje.
- "Me gusta mucho tu grupo, ¿tú qué tocabas, el bajo?"
- "¿Te gusta el el rock? Yo tuve mi época de escuchar rock, me gustaba mucho Extremoduro, Mago de oz, Reincidentes y esta que dice tan tan taaaaaaaan (smoke on the water)".
- Hallowed, Wings of a dream, Babylon, Vain glory opera, Jerusalem, Mysteria, Sacrifice, Ministry of saints, Lost in space, Carry me over, Symphony of life... Tobias, aquí está pasando algo.

martes, 8 de marzo de 2011

OREJAS DE TRAPO


Hace mucho tiempo, en un lugar que podría haber sido Irlanda (pero que podría haber estado en África o Madagascar) ocurrió una serie inusual de acontecimientos.

Dos hombres, buenos amigos, escucharon sobre una gran estatua dorada hallada de pie en un gran agujero en la tierra, bastante cerca de su aldea. Como eran gente sencilla, el rumor se extendió como contagiado.

Algunos decían que no era una estatua, pero tampoco un hombre. Una cosa estaba clara: nunca se movió. Pero también se decía que producía ruidos, un sonido, o varios sonidos de vez en cuando. Ahora y entonces, la gente siempre dijo que hacía todos esos sonidos a la vez. Los hombres idearon un plan para ir a visitarlo. Partieron una mañana temprano y caminaron despacio.

"¿Te sientes tan cansado como yo?" dijo el primer
hombre.
"Me he sentido mejor" Dijo el otro. "Pero debemos de continuar."

Tras muchas horas, el primer hombre se paró sobre el camino, oteando en la distancia.

"Lo veo" Dijo tranquilo.
"¿Qué ves?"
"Un resplandor dorado maravilloso, un gran haz de luz..."

A pesar de su cansancio, comenzaron a andar más deprisa. Pero cuanto más rápido andaban, la distancia entre ellos y lo que el hombre se refirió como "la gran luz dorada" seguía siendo la misma. Después de un rato pararon. Estaban muy frustrados.

El más tranquilo de los dos dijo: "Nunca llegaremos"
"Si regresamos, llegaremos" dijo su amigo.

El otro le miró.

"¿Por qué piensas eso?"

Sin contestar al primer hombre, se volvió y empezó a andar de regreso por el camino por el que habían llegado.
Ante la sorpresa del otro, después de un rato, la luz comenzó a ser visible para él también y cuanto más andaban, más lo veían. Pronto, todo el campo a su alrededor suyo empezó a parecer como si hubiera un grandioso incendio. Los árboles ennegrecidos se troncharon sobre el suelo, y la Tierra estaba abrasada y árida. Se sintieron inquietos. Pero continuaron.
Bastante seguros, llegaron a un imponente agujero chamuscado. Parecía como si una gran roca hubiera llegado desde los cielos.

"Qué desastre..." dijo el primer hombre. "Echemos un vistazo"
"Ve tú" dijo su más cauteloso compañero. "dime lo que veas."

Su amigo se arrastró hasta el borde del gran agujero. Colgado de un árbol muerto pero bien clavado en el suelo, miró escudriñando hacia abajo.
En el gran agujero de la Tierra estaba la figura más grande que jamás había visto. Era de un acabado de oro precioso, completamente lisa. No era una estatua, pero tampoco un hombre. Nunca había visto algo como aquello, y no podía apartar la mirada.

"Hemos llegado demasiado lejos." Se dijo a sí mismo.

"Escucho que tiene voces que hablan sobre cosas de las que no podemos hablar."

Miró alrededor, y allí estaba su amigo justo detrás de él, mirando al cráter.

Él dijo: "Me han dicho que cuando un hombre escucha su voz, permanece en sus oídos, no puede librarse de ello. Tiene diferentes voces: algunas felices, pero otras tristes. Causan un estruendo como un balón, murmullos como un niño, golpes como brazos resplandecientes de un millón de percusionistas, crujidos como el agua en un vaso, cantos como una amante y lamentos como un sacerdote."

"Sólo le he escuchado decir una palabra" dijo el otro.
Su amigo le miró. "Dije que depende de cómo escuches."
"¿Qué quieres decir?"
"Imagina una criatura con una melodía por voz. Puedes escucharla o no."
"No entiendo" Dijo el otro.
"Se describe a sí mismo pero no puede verlo; cuando él lo ve, no puede describirlo. Pero el sonido siempre está, siempre hará el sonido."
Se sintió tranquilo. Pasó mucho tiempo. El segundo hombre se giró hacia el primero.
"No parece como si fuésemos a escucharlo, ¿verdad?"
"Lo he oído."
Su amigo le miró con mucha atención. "Pero no hay ningún sonido.
Ninguno. ¿De qué estás hablando?"
"Anímate oreja de trapo." dijo, "tan sólo es un cuento de hadas, ¿no es verdad?"




William Murray.

miércoles, 23 de febrero de 2011

In my dream I see your smile


Hoy solamente quiero exponer la razón del nombre del blog, que como ya se ve, se debe a una canción.

Es una canción que me produce muchísimas cosas a la vez; una de las canciones más bellas que he escuchado, una de las más tristes, una de las que me puede producir más felicidad en un momento dado y, en definitiva, una de las canciones que sin duda, ocupa una importante página en la historia de mi vida.

Y me da igual haberla puesto mil veces ya entre el blog y el fotolog.

ANOTHER TIME

The rain outside reminds me of your voice,
Like everything I hear since you're not there.
The distance doesn't leave me any choice
Than to meet you in a dream we still can share.

In my dream I see your smile
But when I open up my eyes I can't see anyone.
Now that you have gone away
I wonder if we'll reach the day
That you will realize that we belong.

I can't take it for granted,
I remember your smile.
I can't take it for granted,
Cause I know that our life is in line
For another day or life in another time.
...in another time...

The pressure and the fear, it made you blind.
You thought you have to give some burden away,
But are you really sure if it's required?
Don't you want to find out another day?

I can't take it! I remember! I can't take it!

martes, 15 de febrero de 2011

DESHUMANIZACIÓN


Cada día se sorprende uno más de los puntos a los que puede llegar la humanidad, de cómo se puede llegar al límite paradójico de apartarte del compendio de la humanidad.
Tanto tienes, tanto vales. Todos nos reíamos hace unos años de aquellas personas que se hacían llamar antisistema, que protestaban por el capitalismo, por el cambio climático, y abogaban por unas libertades que claro, al gozar de ellas la gran mayoría de la población, considerábamos relleno de una protesta de cuatro locos porculeros.

Era todo demasiado fácil, y nos creíamos que iba a ser fácil siempre; pero tan sólo ha hecho falta una pequeña vuelta de tuerca para que ahora seamos la gran mayoría la que clama al aire por un pequeño trozo de libertad. Todos daríamos mucho por vernos como nos vimos antaño.

Todos teníamos muchos amigos, todos teníamos aliados, personas que daban la cara por ti de una manera que no nos parecía exagerada, pero sin duda, lo era.

Ahora hemos llegado a una tesitura en la que de alguna manera, se ha conseguido esa igualdad por la que se gritó en algún tiempo. Sin lugar a dudas, ahora somos exactamente iguales que aquellos que veíamos hace bastante tiempo como apartados de nuestro círculo.

Por supuesto, a la gente que está en otro nivel, esto no le afecta en absoluto, pues ellos siguen siendo considerados personas. Porque, nos duela o no, hace tiempo que hemos dejado de ser personas para convertirnos en números. Lo triste, es que una vez tomas conciencia de tal idea, te das cuenta que siempre has sido un número, y que según el tamaño y el color de ese número, entonces has sido más o menos persona.

Ahora que todos estamos deshumanizados, solo queda esperar al milagro, el milagro de volver a convertirnos en personas, en esas personas que seguro hubo en algún tiempo; aunque tal y como está el panorama, estamos abocados a ser las cenizas de un simple número rojo.

miércoles, 19 de enero de 2011

EVOLUCIÓN MUTADA


Está claro que las personas, la mayoría de las veces, no somos conscientes de nuestra libertad. Quizá puede que nos demos cuenta cuando el enemigo público de la libertad, el condicionamiento o la dependencia, ataca ferozmente, tal y como un guepardo ataca a una gacela, mermando por completo las ansias de ésta por salir viva de la disputa, o más bien, de la depredación.

En realidad, todos quisiéramos ser guepardos, o en su defecto, nos conformaríamos con ser la brisa cálida que contempla la masacre, permaneciendo incólumes y totalmente indiferentes al acto.

La realidad contemporánea es bien distinta, pues en las condiciones en las que nos encontramos, cualquier día nos levantaremos, nos miraremos al espejo, y tendremos una flamante cara de gacela.

En efecto, somos pequeños seres, con cuerpos débiles, que debemos dar gracias continuamente por la vida que nos ha sido regalada, que debemos rendir culto a aquellos que nos proporcionan alimento, y debemos buscar la causa de nuestra razón de ser en seres superiores, con cuerpos fuertes y capaces de manejar los hilos de tus acciones, airando una potestad que ha sido "duramente" conseguida genéticamente.

Cuando a algunas personas nos hablan de la reencarnación, vemos la idea como algo totalmente absurdo y que se sale fuera de nuestro alcance, racional para algunos, y dogmático para otros; sin embargo, si seres como la gacela tuvieran uso de razón y pudiéramos hablarles de la reencarnación tomada como mutación del cuerpo y conservación del alma, sin lugar a dudas, se afiliarían a esa idea sin pensarlo dos veces.

Más allá de las creencias religiosas, la evolución no nos la puede negar nadie, y si a gran escala, hemos evolucionado de primates a seres civilizados, con un lenguaje propio y con la capacidad de hacer distinciones absurdamente jerárquicas entre nosotros, yo personalmente tengo la firme convicción de que a pequeña escala podemos evolucionar, y mucho, y no solo a nivel físico o mental; también tengo la absoluta certeza de que podemos mutar radicalmente, y tornarlo todo de tal manera que cambiemos los roles establecidos por jerarquía genética.

Pasará el tiempo, los guepardos nos devorarán mil y una veces, comeremos mierda después de revolcarnos en ella, seremos el último despojo de una vieja, aunque sólida cadena, pero...

Llegará el día en que las gacelas se vuelvan guepardos y los guepardos se vuelvan brisa cálida, incólume e indiferente a todo.

Lo que hagamos con las gacelas que nos encontremos, será un paso más en esta absurda evolución mutada.

viernes, 12 de noviembre de 2010

Pero, ¡¿eto ke e?!


Bien, hoy nos ocuparemos de analizar por encima cuánto se le puede ir la olla a la gente.

Para la inmensa mayoría de la población, históricamente, las entidades que han merecido más respeto han sido las políticas, deportivas, religiosas y demás instituciones materialistas desprendedoras de un olor a corrupción que puede llegar a apestar cualquier rincón del mundo.

Figuras que inspiren respeto sin imponerlo hace años que para mí no existen, por lo menos en este país donde me ha tocado vivir.

Desde hacía ya tiempo me escudaba sin reparos en ser un admirador y esclavo de una entidad que para mí, siempre había llevado un control de sí misma y no se había salido por las ramas, creo que nunca; pero de un tiempo para acá, se ve que en su entorno han acaecido ciertos fenómenos paranormales que han provocado que sus miembros, célebres y prestigiosos miembros, se comporten de una manera extraña, como si estuvieran infectados, al igual que pasaba en "28 días después" y "Soy leyenda".

Desde hace tiempo, esta "empresa" se ha incorporado al mundo del enchufe y la chufla para mantener su estatus, que si bien solo era apreciado por unos pocos, la fe en sus formas era bien fuerte. Ahora para formar parte de esa comunidad de "sabios" lo único que necesitas es llevar un apellido, haber tenido una buena tirada de alguna obra de medio pelo, o conocer a alguien que lleve ese apellido que mencionaba antes.

Eso sucede por un lado, y hace años que no debería extrañarnos. Pero ahora, resulta que sucede otra cosa por la que me ha entrado el berrinche y me he puesto a escribir esto sarta de cosas que seguro es que no lea ni analice nadie.

Puede que no haya dejado claro de qué gran empresa estamos hablando, pero se sacará facilmente en breve.

Siempre me han dicho que soy un maniático enfermizo y algo pedante respecto a las reglas de ortografía. He tenido fama como el pesado que siempre anda corrigiendo a los demás.
Vale, es verdad, me gusta hablar y escribir medianamente bien.

Así que, ¿cómo sentirse cuando ves que a la Real Academia de la lengua Española (R.A.E.), con ese pedazo de nombre que tiene, se le va la cabeza tanto que intenta cargarse de sopetón unas formas y reglas ortográficas que algunos tenemos tan asimiladas?

No sabes si reír o llorar.

Parece ser que todavía no está aprobada esta propuesta enfocada a que hablemos como los adolescentes por el móvil, quizá un poco peor; pero como se apruebe, me comprometo a tener faltas de ortografía en todo lo que escriba, porque no pienso cambiar de formas.

Si no se sabe de lo que estoy hablando, cortipegaré esta propuesta aquí para ambientarnos.

"La Real Academia de la Lengua dará a conocer próximamente la reforma modelo 2001 de la ortografía española, que tiene como objetivo unificar al español. Con carácter exclusivo conocimos un documento reservado que revela cómo se llevará a cabo dicha reforma. La reforma hará mucho más simple el castellano de todos los días, pondrá fin a los problemas de ortografía y hará que nos entendamos de manera universal quienes hablamos esta noble lengua. De acuerdo con el expediente secreto, la reforma se introducirá en las siguientes etapas anuales:

1. Supresión de las diferencias en entre la C, Q y K. Todo sonido parecido al de la K será asumido por esa letra. En adelante se escribirá kasa, keso, Kijote.
2. También se simplifikará el sonido de la C y la Z, que se konvertirán en un úniko fonema, S: "el sapato de Selia es asul."
3. Desapareserá la doble C y será reemplasada por X: "Tuve un axidente en la Avenida Oxidental."
4. Se fundirán la B kon la V; ya ke no existe en español diferencia alguna entre el sonido de la B larga y la V chikita. Por lo kual, a partir del segundo año, beremos cómo bastará kon la B para ke bibamos felises y kontentos.
5. Pasa lo mismo kon la ELLE y la YE. Todo se eskribirá kon y: "Yébeme de paseo a Sebiya, señor Biyegas."
6. La H, kuya presensia es fantasma en nuestra lengua, kedará suprimida por kompleto: así, ablaremos de abichuelas o alkol.
7. A partir del terser año de esta implantasión, todo sonido de ERRE se eskribirá con doble R: "Rroberto me rregaló una rradio."
8. Se fusionarán la G y la J, para que así jitano se eskriba komo jirafa y geranio komo jefe. Ahora todo irá con JOTA: "El jeneral jestionó la jerensia."
9. Orrible kalamidad del kastellano, en jeneral, son las tildes o asentos. Aremos komo el ingles, que a triunfado unibersalmente sin tildes. Kedaran eyas kanseladas desde el kuarto año, y abran de ser el sentido komun y la intelijensia kayejera los ke digan a ke se rrefiere kada bocablo. Berbigrasia; "Komo komo komo."
10. Las konsonantes ST, PS o PT juntas kedaran komo simples T o S. Kon el kambio anterior diremos ke etas propuetas osionales etan detinadas a mejorar ete etado konfuso de la lengua.
11. Tambien seran proibidas siertas konsonantes finales ke inkomodan y poki ayudan al siudadano. Asi, se dira: "¿ke ora es en tu relo?", "As un ueko en la pare" y "La mita de los aorros son de Elisabe."
12. Se suprimiran tambien las ESES de los plurales, de manera ke diremo: "la mujere" o "lo ombre."
13. Despues yegara la eliminasion de la de de la d del participio pasao porque el uso a impueto ke no se diga ya "bailado" sino "bailao", "erbido" sino "erbio" y "benido" sino "benio". Igualmente se impondra la kanselasion de lo articulo. Kabibajo asetaremo eta kotumbre bulgar, ya ke pueblo ya no manda, al fin y al kabo.
14. Dede kinto año kedaran suprimia esa de interbokalika ke jente no pronunsia.

Adema, y konsiderando ke latin no tenia artikulo y nosotro no debemo imbentar kosa ke nuetro padre latin rrechasaba, kateyano karesera de artikulo. Sera poko enrredao en prinsipio, y ablaremo komo fubolita yugolabo, pero depue todo etranjero beran ke tarea de aprender nuebo idioma rresultan ma fasile. Profesore terminaran benerando akademiko ke an desidio aser rreforma klabe para ke sere umano ke bibimo en nasiones ispanoablante gosemo berdaderamente de idioma de Serbante y Kebedo. Eso si: nunka asetaremo ke potensia etranjera token kabeyo d la letra eñe. Eñe rrepresenta balore ma elebado".





Francamente, espero que la R.A.E. esté preparando la mayor inocentada de la historia, y que el 28 de Diciembre nos digan a todos: ¡¡¡¡ERA UNA BROMA!!!!

jueves, 4 de noviembre de 2010

REBIRTH


Of a man?

No, esto no va por la canción de Angra, me refiero al blog. Si antes no me leía ni cristo, ahora me van a leer menos, con el tiempo que lleva esto apalancado; en fin, internet te da recursos para que hagas uso de tu aburrimiento, o quizá para tenernos cada vez más controlados.

En mi caso, utilizo esto por lo primero, osease, que me aburro y escribo mierdas variopintas.

No sé con qué reabrir esto, así que pondré una de esas fotos que el "The final frontier" me brinda por haber sido muy legal y haberme comprado el disco en la tienda en vez de bajármelo (menos mal que me lo regalaron, si no anda que no hubieran petado las descargas por megaupload).

Ha pasado mucho tiempo desde que puse la última entrada, mucho tiempo y muchas cosas, la mayoría desagradables y otras no tanto.

Entre las no desagradables está, por supuesto, el hecho de que este pasado Julio estuve viendo a cierto grupo, que por la foto ya se puede intuir; si hubiera tenido internet/ordenador por ese tiempo, probablemente hubiera colapsado todos los espacios hablando de lo cojonudo que estuvo aquello. Ahora ya ha pasado tiempo y todo el mundo sabe que estuvo cojonudo.

También han ido pasando los meses, y los días 4, día que es hoy precisamente.

"Sigo afiliado con el 4", esa frase la puse en el flog hace tiempo, y me gustó. Ahora todavía me gusta, porque todavía sigo afiliado. Y ahora empieza una especie de cuenta atrás, que culminará con algo que me coloca una sonrisa de oreja a oreja solo de pensarlo.

Francamente, a pesar de las adversidades, creo que serán los dos mejores años de mi vida, y todo gracias a una persona de carne y hueso :)

Bueno, esto solo sirve para recordarme a mí mismo quién soy y qué hago aquí vía blog.

Y ya no me enrollo más.

Un par de temillas pa escuchar y lista la reincorporación (hasta que don internet quiera cortar el rollo otra vez).





jueves, 11 de marzo de 2010

Efemérides


Estamos a 12 de marzo, no a 4 de agosto; pero no creo que haga ningún daño que meta la palabra "efemérides" así por la cara; estamos muy acostumbrados a que la gente hable fatal, esto no será de cárcel...

El caso es que será por las circunstancias, por la situación, porque la cabeza tiene que echar mano de cosas agradables pasadas para evitar caer en el hastío que provocan las cosas desagradables presentes, pero hoy me apetece recordar el último gran acontecimiento que cambió mi vida y tal.

Hoy agradezco profundamente que ese 4 de agosto de 2008, después de un finde de fiesta, me quedaran ganas de escribir algo (aunque la noticia lo merecía), y tuviera la ocurrencia de poner lo que puse y donde lo puse, porque, como leí no hace mucho, el fotolog es la mayor mierda y a la vez la mayor genialidad de Internet. Casualidades.






Hoy me pongo a pensar y me dan escalofríos al darme cuenta de como ha cambiado todo desde entonces, unas cosas para mejor, mucho mejor, y otras para peor, mucho peor, pero esto no tiene nada que ver con lo que era antes, todo ha dado un vuelco (y perdón por tantas comas).

Quisiera recordar lo mas literalmente posible (cortipego) lo que ese día salió de mis dedos.

"NOTICIÓN
4/08/08
Sí señor, me he tirado dos días a cuerpo de rey, piscina, comida, bebida, música en todos los formatos posibles, cigarritos fugaces : ) y algún que otro fenómeno recóndito por ahí... xD

Y cuando vengo me encuentro con este notición...

Resulta que el amigo Tobi Sammet ha quedado en que como el 16 de Enero no tenía nada que hacer que se va a pasar por Granada a ver como es la Copera por dentro y que ya que está pues que si eso que hace un concierto.

Por supuesto ahí estaré en primera fila una vez más, y ya será la tercera, pero es que no me harto de verlos en directo; ahora queda ver como será el nuevo disco, que será lo que seguramente presentarán en el concierto.

Sea mejor o peor, disfrutaremos de esos "clásicos" que a los frikis de EDGUY tanto nos gustan.

Bueno, pues ahora toca relajación, volver a la rutina (véase no hacer nada, parasitar, rayarse, esas cosas que me hacen tan sumamente vulgar)...esperando que por aquí tabién haya algún notición... En fin...

Ya estamos de vuelta"





He tomado muchas decisiones importantes en mi vida, pero por tonto que parezca, creo que escribir eso, ese día, y en ese momento, ha sido lo mejor que he hecho hasta ahora, lo que más felicidad me ha aportado.

No puedo decir que desde entonces todo haya sido un camino de rosas, es más, ha sido y sigue siendo cada vez más un camino de espinas, de espinas duras como el diamante y afiladas como cuchillos; pero desde entonces ha habido algo que siempre me ha mantenido medianamente firme, que me ha dado ganas de continuar con todo, que me ha dado fuerzas en los momentos en los que parecía que las fuerzas se iban por el retrete, que me ha atado a la vida una y otra vez, que me ha mostrado el lado bonito de las cosas, que me ha hecho ver que por muy jodido que esté todo, siempre va a haber algo por lo que continuar, algo que hace que la espera, los llantos, los bajones, los problemas de todo tipo, la vida, valgan la pena; porque por esto, todo lo que pase en medio vale la pena.


Por eso, gracias al fotolog, gracias a Manu, que me dio la noticia, gracias a la ocurrencia de poner la noticia en el fotolog, gracias a Edguy por no cancelar el concierto, gracias al día 4, que a partir de unos meses después se convertiría en un día especial, GRACIAS A TI, por haber estado ahí desde ese 4 de agosto de 2008 hasta el 12 de marzo de 2010.